สู่ห้วงลึกของกาแล็กซี สู่คัมพาเนลล่าแห่งเหล็กกล้าที่ผุกร่อน โจวานนี่ ผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งชีวิต ขอมอบบทกวีนี้แด่เธอ "บทสนทนา" ระหว่างยุคสมัยแห่งเครื่องจักรกลกับอนาคตที่ดำรงอยู่ร่วมกับโลก เสียงขับขานขับไล่ความขัดแย้งให้ละลายหาย โลกแห่งการโคจรของเหล็กและไม้ ชีวิตและความตาย สุดท้ายต้นไม้มหากาฬก็เบ่งบานเป็นซากุระที่งดงามสูงสุด
ในยุคที่เครื่องมือในการสนทนาล้นหลาม ทำไมผู้คนถึงยังเดินสวนทางกันอยู่? ความเสียใจคืออะไร? ผลงานชิ้นนี้คือการตั้งคำถามต่อความห่างเหินนั้น หลุดพ้นจากกรงของภาษา สองคนที่ยังไม่สมบูรณ์ได้สะท้อนเสียงซึ่งกันและกัน กลายเป็นบทเพลงกลางคืนแห่งความหวังใหม่ที่โอบกอดโลกไว้ด้วยความอ่อนโยน